yaratıcılık ile ölümsüzleşmek
Bepanthol tarafından Ağustos 13, 2009 tarihinde yazılmıştır.
Aşkım bir gün herkes yaşlanacak ve mezara gidecek. Ne kadar karamsar bir konu değil mi? Bunu düşündükçe devamında acaba ne olacak diye daha çok korkuyorum. Beynimin içinde bir yankılanma oluyor. Çünkü cevabı yok. O kadar derine inmeye çalıştığımda sadece ufak bir ışık noktası ve sonsuz karanlık içerisinde buluyorum kendimi. Karnıma ağrılar giriyor ve o zaman gelmeden birşeyler yapmalıyım diyorum.
Keşke sonsuza kadar yaşayabilsek diyoruz ve ölümsüzlük icat edilse diye hayal kuruyoruz. Herşeyin sonu olduğu gibi bizim de sonumuz olmalı veya sonsuzuluk olmamız için dünyaya öyle kalıcı birşey bırakmamız lazım. Mesela bir icat yapmak. Bir eser ortaya çıkarmak. Fakat bunlar herkesin yapacağı şeyler değil. Büyüklerimiz hep bizim unutmayın anılarımızla yaşatın bizi der. Babaannem de öyle demişti. Hep aklımızda güzel hatıralarını saklayıp arada sırada hatırlamak onu bir şekilde ölümsüzleştiriyor fakat benim çocuklarım onu hiç tanımayacak ve hatıralarımı anlatsam da onların yaşamadıkları şeyleri olduğu için unutulacak. Sadece fotoğraflar kalacak.
Neyse Aşkım bir anda çok duygusal konulara girdim kendimce. Konuyu farklı yöne çevirmeye çalışıyım ben en iyisi. Anladım ki ben yaratıcı olmak istiyorum. Güzel işler ortaya çıkarmak ve onların bir şekilde takdirini almak istiyorum. Hani sanki bende bir şımarıklık var. Beğendiğim bir şey yaptığımda güzel bir fikir aklıma geldiğinde takdir edilmek istiyorum. Yaratıcı olabileceğim bir yerde de olmam lazım. Onun için yapmak istediğim işi çok seviyorum ve inat ediyorum bu olmalı bu olmalı diye. Hani öyle güzel birşey ortaya çıkarmak istiyorum ki böyle nesillerden nesillere geçsin. Örneğin bir çigi film karakteri. Bizim çocukluğumuzun en güzel çizgi filmleri hala televizyonda dönüyor ve yaşamaya devam ediyor. Tom ve Jerry. Casper. Bunlar ölmüyor ve yaşlanmıyor. Ya yaşlansalarmış.
Etiket bulutu: çizgi film, icat, nesil, ölümsüzlük, tweety, yaratıcılık, zeka
AÄŸustos 13, 2009 tarihinde ve 18:01 saatinde...
aşkım sanatçı olmak zaten ölümsüz olmak istemekten kaynaklanırmış. şimdi şöyle birşey var, çağımızın getirdiklerini biraz takip eden herkes bence yaratıcı olmak, değişik birşeyler yapmak, sanatçı ruhlu olmak istiyor. ben böyle bir dönemde yaşıyor olmaktan pek hoşnut değilim çünkü kim gerçekten yaratıcı, kim sadece çağa uyuyor bunu ayırdetmek güç.
ben kendimi bildim bileli yazarak varolduÄŸuma inandım. söz uçar yazı kalır diye bir söz vardır, buna gün geçtikçe hayran oldum ve hep yazdım. sanırım ilkokuldan beri hep defter, kalem, kitap, roman elimin altında oldu. ben de hep: üretmeliyim dedim. piyano dersi aldım ve hemen bir beste yaptım. fotoÄŸrafı az buçuk öğrendim, fotoÄŸrafçı mı olsam dedim, ÅŸarkı yazmaya ve söylemeye çalıştım.. yani diyeceÄŸim o ki seni çok iyi anlıyorum ben de hep üretmek yaratmak ve beÄŸenilmek istedim ve iÅŸimi de buna göre seçmek istedim. “ben bankacıyım ama resim de yaparım” deÄŸil, resim yapabiliyorsam ressam olmak istedim (bu bir örnekti hiçbir zaman ressam olmak istemedim çünkü yeteneÄŸim yok) ya hep ya hiççi oldum. sen de biraz öyle gibisin ve artık iÅŸinde de yaratıcılığını kullanmak istiyorsun deÄŸil mi? umarım olur, yeni iÅŸinde aÅŸkım. olsun artıkkk:)