Biz seninle bir ekip gibi, kend mutluluğumuz için çok çalıştık. Emek sarfettik, evimizi kurduk, düştük kalktık ama çok güzel bir yuva kurduk kendimize. Kimseleri dinlemedik, birbirimizi ve kendimizi dinledik. Yorulduk ama ne güzel bir yorgunluktu o.. İkealar, koçtaşlar…

Ve yarın büyük gün, nikah ve düğün yarın gece bu saatlerde! Heyecandan ne yapacağımı şaşırıyorum devamlı bir panik halindeyim! Uyuyabilmek için şu an kakaolu bisküvi yanında süt içiyorum. Yarın görüşürüz aşkım!! Kocamcım!!

Sanki bizim için yapılmıştıı

Neyse sonra koştur koştur sonuçlarımızı aldık. Tabii 43820403 tane vasıta, bir sürü kan ter ve gözyaşı eşliğinde. (gözyaşı lafın gelişi, gülmekten ya da:)) Sonra bu belgeleri aile hekimlerimize götürüp onaylatıp, sonunda kadıköy evlendirme dairesine gidip başvuru için beklemeye başladık. Sen orada epey heyecanlandın bekleme sürecinde. Eksiğimiz varsa Pazartesiye kalır, panik yapmayalım diyen sen orada acayip panik oldun, bense açıkçası pek farkında değildim olan bitenin, çok yorgundum ve aman işte vericez ok dicekler ne var bunda modundaydım. Fakat hiç de öyle olmadı.

Bizi çağıran memur, tesadüfen senin arkadaşlarının nikahlarında sesiyle dikkatimizi çeken bir nikah memuruydu ve bize de o denk geldi, ona denk geldiğimiz için bizim nikahımızı da o kıyacakmış. O anda bir heyecan aldı beni çünkü hayal etmeye başladım, memurun o akşam bize soracakları vs… gözümde canlanmaya başladı. Sonra belgelerimizi aldı, eksik birşey yoktu. Bana kızlık soyadımı kullanıp kullanmayacağımı sordu, orada da bir heyecan oldu çünkü artık işin ciddiyetinin farkına vardım, somut birşeyler oluyordu artık, geriye dönüşü olmayan bir yol. Ben Melis Pirlanti olmak istiyorum dedim hiç düşünmeden. Sen de çok şanslıyım dedin:)

Sonra aile cüzdanımız çıktı ortaya, o da bizi epey şaşırttı, meğer onu satın alıp memura teslim etmemiz gerekiyormuş, ne bilelim biz:) Böylelikle nikah öncesi cüzdanımızı da görmüş olduk,o da ayrı heyecandı. Fotoğraflarımızın yan yana yapıştırılması da çok hoştu ama ikimizin de en heyecanlandığı an memurun ikimize de bir kağıdı imzalattığı andı. O an ikimiz de evlilik imzalarımızı atıyormuş gibi hissedip heyecanlandık. Yani adam o an bize herşeyi imzalatabilirdi sanki, biz o heyecanla bence okumazdık üstünde ne yazıyor ))

Sonunda 24 Eylül 2011 saat 21:00′de nikahımızın kıyılacağı kesinleşti ve oradan sevinç, heyecan, şaşkınlık, acemilik, mutluluk, aşk dolu hareketlerle çıktık.

Evleniyoruz aşkım! Çok heyecanlı! Önümüzde 3 ay filan var resmen! İnanılmaz anlar ve çok mutluyuz ikimiz de, allah bozmasın, nazar değmesin. Bizi yeni bir hayat bekliyor, kendi hayatımız.

Dünkü koşturmalarımızda da çok eğlendik, güzel bir gün geçirmiş olduk. Bir ara bir konuyu tartıştık ama bence o da iyi oldu. Aslında aşağıda yazdığın konunun bir kısmı bu. Biz birbirimizi o kadar çok seviyoruz ki her saniye birlikte olmak istiyoruz ve keşke olabilsek ama işte hayat bazı koşuşturmalara sürükliyor bizi. Fransa, Fransızca dersi alma fikrim, çeviri yapmak istemem, yüksek lisans yapmış olmam. Bu koşturmacalarım ve yoğunluklarım seni iki yönden üzüyor bazen. Hem birlikte geçirebileceğimiz zamanlardan çaldığı için hem de bu süreçlerde yorgunluktan söyleniyor olmam. Bana kıyamıyorsun biliyorum aşkım ama inan bana ben maymun iştahlı biri değilim. Evet birden çok şey yapmak, birçok şey yapmak istiyorum ama bunun bir sebebi var. Zamanında yapmam gereken bazı şeyleri, bazı özel sebeplerden erteledim ve içimde kalan şeyler var, bunları da zaman varken yapmak istiyorum. Bu resim kursuna gitmek, gitar kursuna gitmek, dünya turuna çıkmak gibi ütopik ve gelip geçici hevesler değil, inan bana. Kitap çevirmek isteğim, fransızca öğrenmek isteğim, spora yazılmam, bunlar hep gerekli şeyler, evet biraz fazlalar ve beni yoruyorlar. Bazen ben de kendime , aman be, yapmasam ölür müyüm, herkes ne rahat, bana rahat batıyor diye kızıyorum ama sonuçları hep iyi oluyor aşkım. Bunları konuşmuştuk biliyorum ama buraya da yazmak istedim, sen bana yorulduğumda , isyanettiğimde, haklısın aşkım, he aşkım de geç ama bil ki sonunda güzel şeyler olacak. Ve elbette bu koşturmacalarım da zamanla azalacak çünkü  başka sorumluluklarım olacak, belki çocuğum olacak, o zaman zaten en büyük hobim çocuğum olacak eminim:)

Sen de dün sana bunları anlattığımda bana hak verdin, belki biraz bencillik ettim, bir de söylenince sen, kıyamıyorum dedin, bunlar benim çok hoşuma gitti aşkım, işte insan aslında herşeyi konuşa konuşa çözüyor.

Hep böyle güle oynaya,tartışa öpüşe, güzel günlerimiz olsun birlikte. Seviyorum seni deli adam:)

İş dolayısıyla bir haftalığına Paris’teydim Kasımın başında. Vize kuyruğunda birlikte yaşadığımız sancılı anları herhalde hiç unutmayacağız değil mi? Artık AB mi olur YZ mi olur bilemem ama ben bu vize olaylarından çoook sıkıldım. Paris Orly’e vardığımda polislerden gördüğüm muamele de cabası… Neyse, yağmur çamur demeden haftasonu gezdiğim, haftaiçi de mynet’imsi bir ortamdad çalıştığım bir bir haftaydı. Benim için çok değişik ve güzel bir deneyimdi. Hatta şu an evde oturmuş bunu yazarken bir an inanamadım, yani taa Paris’lere gittim, tam bir hafta geçirdim de geldim neredeyse ay bitecek… Nasıl oluyor da oluyor??

Gelmeden birkaç gün önce konuşurken bana şey demiştin, Cumartesi akşamı için biryere rezervasyon yaptırdım, yemeğe çıkalım, hem birbirimizi çok özledik, hem zaten 23. ayımız doluyor, onu kutlamış olalım. Hatta şık şık giyinelim dedin, o kadar hoşuma gitti ki, bayıldım böyle içim içime sığmadı. Ne tatlı aşkım var yaa diye düşündüm.

Perşembe akşamı geldim Türkiye’ye. Cuma gene işler toplantılar yoğunluklar offf fena bir gündü. Cumartesi bu yüzden geç kalktım ve annemle neredeyse bütün gün tembellik yaptık. Akşama doğru da kuaföre gittim. Arada senle konuştum, sende işten çıktığını, yorgun olduğunu, biraz Neşe’ye gidip tembellik yapacağını, daha sonra yedi gibi beni almaya geleceğini söyledin telefonda.

Altı buçuk gibi geldin. Ben tam hazır sayılmazdım, birşey arıyordum odada. O arada çekmecemde bir yüzüğümü buldum, hazır şık şık giyiniyoruz, şunu da takayım dedim. Hazırlandım ve bindik arabaya gidiyoruz, sen yüzüğümü farkedip, hiç sevmiyorum bu yüzüğünü dedin, ben çok şaşırdım, gümüş, gayet sade, üzerinde belli belirsiz bir taş olan, teyzemin aldığı bir yüzük. Niye ki dedim, biraz da bozuldum. Sen işte taşı gerçek mi ki filan gibi şeyler söyledin ben hiçbir anlam veremedim.

The Marmara’ya geldik, en üst katındaki lokantada yer ayırtmıştın. Harika bir manzara eşliğinde yemek yedik. Herşey çok normal ve çok güzeldi. Hatta bir ara o kadar güzel sohbet ettik ki, kızma ama şaşırdım. Yani aktı resmen böyle uzun uzun çok güzel bir sohbet ederken ben bir yandan yüzüğümle oynuyordum farkında olmadan. Birden yüzük elimden fırlayıverdi! Yere düştüğü anda sen BÜYÜK ADAMIM BEN YA diye bağırdın, bak hazır çıktı, çantana koy dedin. Ben iyice kızıp, ya ne alaka deyip gene taktım.

Şarabımız bitmek üzereyken sen artık yavaş yavaş kalkar başka yere geçeriz dedin. Ama ben bir anda bir kadeh şarap daha istedim. Sen böyle sinir oldun biraz, ya kalkıyorduk? dedin. Amaan içerim kalkarız dedim ben. Hesabı ödememize az kala sen bir tuvalete gidip geleyim kalkalım dedin, ben o arada garsonu görünce hesabı isteyiverdim. Bunu gören sen acilen bana kredi kartını ve bilgilerini verip, hatta bahşişi dahil ekleyip apar topar tuvalete (?) gittin. Ben de gayet normal hesabı ödedim, seni bekliyorum. Gelmen biraz uzun sürünce fotoğraf makinemdeki foto ve videolara bakmaya başladım. Fransa’da çektiklerim vardı ve bir videonun çok hoşuna gideceğini düşündüm, sen gelince hadi kalkalım dedin ama ben, dur ya bir otur şu videoyu izlesene dedim. Sen iyice çıldıracaktın artık, gittiğimiz yerde bakardık?diyor, bir yandan da kavga çıkmasın diye karşı da koyamayıp izliyor, ama biraz debeleniyordun. Ben tabii hala bir anlam veremiyorum bu acelene. En sonunda baktım ilgiyle izlemiyorsun, kalkalım dedim. Sen bana otelin içinde alt katlardan birinde bir cafe olduğunu, oraya gideceğimizi söyledin asansöre binerken. Hafif şarabın etkisiyle açıkçası çok da kendimde değildim, yani bir mantık kuracak durumda değildim ve güle eğlene, ne cafesi yaa diyip seni takip ettim. 14. katta indik ve sen birden bire bir otel odasının kapısını açtın!!! Ben ne oluyor dememe kalmadan içeri bir girdim, aman allahım!!!!

The Marmara’nın bir odası.. Evet.. Ama odanın her yerinde, evet herrrr yerinde, deliler gibi dağıtılmış şekilde – yatakta, televizyonun kenarlarında, ayna köşelerinde, masalarda sandalyelerde yerlerde –  bizim fotoğraflarımız yer alıyordu!!! Hem de içinde gül yapraklarıyla!! Yatağın üstündeki fotoğrafların arasında pembe güllerle yapılmış bir kalp şekli bile vardı!!!

Şaşkınlığımı anlatmama kelimeler yetmez. Zaten gerek de yok çünkü sen bir yandan bu anı kameraya alıyordun. Hem de gizli kameraya!!! Meğer tuvalete diye çıktığında odaya çıkmış, özenle gizlediğin kamerayı çalıştırmışsın ki biz içeri girdiğimizde, her anımızı kaydetsin!!!

Videoyu izledik sonrasında. Ben birkaç dakika donup kalıyorum. Sonra da naptın sennn canım benim cümlelerini 90594095435 defa tekrar ederek, hüngür şakır ağlıyorum, dakikalarca uzun uzun ağlıyorum. Gören de kötü birşey oldu sanacak!! İzlerken komik oluyor ama ya o anda yaşadıklarımız:)) Ben odaya bakar şaşırırken sen bir sürpriz daha var diyorsun ama ben seni adeta duymuyorum sana sarılıp naptın sen naptın sen derken artık beni kendime getirmek için beni itip sana bir sürprizim daha var diyorum, diyorsun ve bir kutuyu açarak benimle evlenir misin diyorsun!!!!

Ben yüzüğü görünce gene canımmm çok güzell diyip ağlamamı arrttırıyorum. Uzun bir süre, bu fevkalade soruya cevap bile vermemişim ya!!:)) Şaşkınlıktan, adeta sarhoşum! (tamam şarabın da etkisi var ama şaşkınlık sarhoşluğu hiçbirşeye benzemez )

Neyse sonra kamerayı kapattık ve tek tek fotoğrafları toplayıp baktık, iki senenin anılarının sığdığı bu fotoğraflar mükemmeldi. Bir yandan şampanyamızı içerken bir yandan da aşkımızı konuştuk.

Aşkım bana hayatımın en güzel sürprizini yaşattın. Fotoğraflara mı sevineyim, bütün gün ne yaptığınla başlayan, benim şaşkınlık anlarımla biten o kamera kaydına mı, toplu olarak bu fikrine mi, yüzüğe mi yoksa teklifine mi??

Evet aşkım, evet, seni çok seviyorum ve sana kocaman bir EVET!!

21 ay dile kolay, neredeyse iki yıldır hayatımdasın, ne kadar güzel muck.

Geçtiğimiz hafta bizim için epey değişikti, Şeker bayramı ve Roşaşana aynı haftaya denk geldi, Çarşamba yarım gün çalıştık, eve döndüm, hazırlandım, sen berbere gittin, buluştuk ve en sevdiğim pause’a basma durumunu gerçekleştirdin, birlikte bir mola verip birşeyler yedik. Sonra vapura binip adaya gittik. Ailenle biraz vakit geçirip, büyüklerin yanına gittik ve ma-aile derler ya, tüm aile fertlerinle şahane ötesi bir sofraya oturduk! Yeni yılını tekrar kutluyorum aşkım, bu yeni yıl sana yepyeni güzellikler getirsin.

Ertesi gün ise bizim bayramımızı kutlamak için Bayramoğluna gittik, anneannem ve dedemle biraz  sohbet ve atıştırma sonrası annemlere gittik, mangal, sohbet, muhabbet derken babam, Sapanca’ya gitsenize diyerek kaderimizi değiştirdi

O gece kendimizi Sapanca’da bulduk. Evet sen kullandın arabayı ama o kadr spontan gelişti ki olaylar, ertesi gün uyandığımda sanki biri bizi oraya atmış gibi hissettim. Günlerse gayet keyifli ve dolu dolu geçti, şimdi sayıyorum da sadece Cuma Cumartesi günlerini yaşadık, Pazar öğlen yola çıktık oy vermek üzere İstanbul’a döndük.

Yolda baktık, hava kapatmıştı, halbuki bir gün önce havuzdaydık, ama sanki 12 Eylül, referandum, okulların açılmasına az kalması, ailelerin yazlıklardan dönmes, hava kapaması, sanki kışın yavaş yavaş geldiğinin habercisiydi. Bilmiyorum ben öyle bir moddayım şu an, belli olmaz, havalar gene açabilir ekim sonuna kadar yolu var ama ne bileyim, ben çoktan moda girdim valla )

Oy sandığında ikimiz de hayır dedik ama maalesef çoğunluk (Aziz Nesin’in bahsettiği çoğunluk) evet dedi. Hakkımızda hayırlısı…

Sonuç olarak değişik bir hafta ile 21. ayımıza girdik, nice 21 ayları senin yanında geçirmek istiyorum aşkım benim.

En son sen yazdığında ben derslerle boğuşuyordum, off nasıl bir kıştı aşkım, çok zorlandım, hem beyazperde.com’un geçiş süreci, hem haftaiçi dört akşam yoğun dersler ve her bir dersin aşırı ödevleri, gerçekten canımdan bezmiştim.

Ödev tesliminden sonra bir gün bile evde oturmicam demiştim, neredeyse öyle oldu, konserlere gittik, arkadaşlarla gezdik, düğünler, nişanlar, sözler, zaten bizi bizden aldı yani her haftasonu düğün mü olur kardeşim, topuklu ayakkabı giymekten, hediye almaktan, bu sıcakta süs püs yapmaktan bir hal oldum vallayi. Eğlendik ama, şaka maka, güzeldi çoğu, hepsi mutlu olsunlar.

Aşkım bugün ayın 11′i, bu ay, ayın 13. ü iki özel gün olarak kutlanacaktı, biri dünyada en çok değer verdiğim insanların en başında gelen sevgili anneannemin doğumgünü, şimdiden kutlu olsun, nice sağlıklı yaşlar olsun dünyanın en güzel en iyi en tatlı en ballı anneannesine:) İkincisi de canım aşkımla yirminci ayımızı kutlayacaktık ama ben bu tarihte maalesef daha önce ayarlanan bir tatile çıkıyorum. İrem’le Datça’da beş günlük bir tatil.

Canım aşkım bu yüzden seninle bugünden öğlen güzel bir yemek yiyerek kutladık yirminci ayımızı, nice yirmi ayları birlikte geçirelim canım.

Bir de dün bana sürpriz yapıp çok tatlı bir oyuncak hediye ettin, poposunu sallaya sallaya yürüyen ve şarkı söyleyen bir köpek, adını da popi koydun, çok teşekkür ederim aşkım, durup dururken alınan hediyeler gerçekten çok mutluluk verici oluyor, bir kalem bile olsa bu.

Mucks hadi ben yokken yaz biraz da utandır beni, ben birazdan bu yazının linkini vererek utandırıcam seni

Biz pressyado ve stressyado bloglarımızı işsizken açtık ve ben işsizken bile senin kadar giremiyordum, sen bayılıyordun ve devamlı giriyordun, sinir oluyordum bazen sana hem bu kadar çok içinde istek olmasına imreniyordum hem de bazen bana yazacak birşey bırakmıyordun. Bir de ben yazmadığımda bana kızıyor, iki dakika da mı giremiyorsun diyordun.

Doğruyu söylemek gerekirse seninle ilgili, işe girse de yoğunluktan ölse de mutlaka yazar diye düşünüyordum, sadece pressyado’dan da bahsetmiyorum, stressyado senin işin gibiydi, inanılmaz ciddiye alıyordun, üyelerimiz vardı ve her geçen gün daha çok kişi duyuyordu stressyadoyu. Tshirtler yaptırdık vs.

Ama işe girdikten sonra vakit bulamıyorum demeye başladın, daha sonra da server sıkıntısı çektik ve bloglarımız kapandı. Ben, senin kadar yazmaya, senin kadar önemsemeyen ben, çıldırdım. Nasıl kapanır?? Sen hep sakin oldun, sonunda da zaten stressyado artık olucak gibi değildi filan dedin. Şok oldum gerçekten bu kadar hevesli olduğun bloglardan nasıl bu kadar çabuk vazgeçebildin?

Ben bissürü söylenince, pressyadoyu açtırdın. Ama niye? Açılmış olsun diye. Ha, tamam ben de yazmadım bugüne dek ama vakit yok diyemezsin, eve gidip saatlerce internette takılsak da aklımıza pressyado gelmiyor, kabul et.

Pressyado bize biraz küsmüş. Stressyado adımızı bile anmıyormuş zaten…

Düşündüm de, bizim sevgililer günümüz değil, sevgililer dönemimiz var seninle, herşeyden önce Aralık 13′te başladı ilişkimiz, ve biz seninle her ay 13′ünde kutladık birbirimizi, bazı insanlar saçma buldu, abartı buldu ama bizim gerçekten içimizden geldi. Daha sonra Ocak ayında yılbaşı var ve akabinde senin doğumgünün var, 5 Ocak’ta seni kutlarken gene aşkımızı kutluyoruz aslında. Evet, sırada 14 Şubat var, geçen sene seninle ilk sevgililer günümüzü romantik bir şekilde kutlamıştık, Haydarpaşa Tren istasyonundaki partiye katılmıştık güzel bir yemekten sonra:)

Sonra? Sonra doğumgünüm var, hemen 18 Şubat’ta! 14 şubat bitti derken, hemen gene bir kutlama! Geçen sene 30 yaşında olduğum için en sevdiğim arkadaşlarımı çağırdığım kocaman bir parti verirken aşkım gene yanımdaydın ve beni güzel sözlerin ve hediyelerinle çok mutlu etmiştin.

Sonra? İşte işin en komik kısmı burada! Aralık ayı, yıl dönümümüz, Ocak ayı doğumgünün, Şubat ayı sevgililer günü ve doğum günüm, ve sonra bir sonraki Aralık’a kadar kutlama mutlama yok! Oh beeee!! Şey, ay pardon çok üzücü:)))

Şaka maka seninle hep bunun esprisini yapıyoruz, aralık-şubat madden göçüp sonra rahatlıyoruz diye, ama biz her ay, hatta her an kutluyoruz aşkımızı seninle çünkü çok seviyoruz birbirimizi ve en önemli özelliğimiz de bunu ifade etmekten hiç sıkılmamamız!

Deliye her gün bayram, İgal&Melis’e her gün sevgililer günü!!!

Aşkım benim, seninle 2008 biterken tanıştık ve sevdik birbirimizi.  Birinci yılımızı geçenlerde kutladık ama aslında 2009′un bitmesi de bizim için birinci yılımızın dönümü gibi geliyor bana aynı zamanda. Birlikte koca bir seneyi devirdik çünkü öyle bakarsan, 2009′un gelişine de gidişine de birlikte şahit olduk.

Bu yıl benim için gerçekten de güzel bir yıldı. Herşeyden önce seni tanımak, hayatımı rengarenk doldurman… Daha sonra ailevi bazı krizler yaşamak ve sonucunda artık birşeyler yapmam gerektiğine karar vererek psikolojik destek almam ve gerçekten de bunun işe yaraması… İşle ilgili de bir çok deneme/yanılma, gel/git sonrası en çok istediğim işe kavuşmam. Ve okul, bir türlü okumaya doyamamanın sonunda okula tekrar yazılmam. Bütün bunlar aslında kolay olmadı elbette, seninle de zor günler yaşadık, ailevi krizleri de zor atlattım, iş anlamındaki sıkıntıları da zorlanarak yaşadım, okul ve iş de şu anda gerçekten zor gidiyor. Ama gene de uzaktan şöyle değerlendirmek için baktığımda, bu senenin bana gerçekten de iyi geldiğini görüyorum. Şükürler olsun.

Şimdi önümüzde yepyeni bir yıl var. İkimiz de istediğimiz işte çalışıyoruz. Baban inşallah iyileşecek ve çok daha iyi olacak. Gezicez, tozucaz, oturucaz, kalkıcaz, inicez, çıkıcaz, ağlicaz, gülücez, şaşırıcaz, sevinicez vs vs vs… Ama en önemlisi yanyana olacağımızı bilmemiz galiba. Bu da bana güç veriyor.

Yeni yıl bu yıldan da iyi gelsin bize, herşey gönlümüzce olsun, herşeyden önce sağlık olsun, sonra huzur olsun, sonra başarı, mutluluk, aşk, heyecan, kahkaha olsun… Yeni yılımız kutlu olsun aşkım!

Küsmüştüm aslında, birilerine, birşeylere. Suratım asıktı aslına bakarsan, mesela o gecenin gününde beni görseydin… Yorgundum, bıkkındım aslen…

Ama o gece, eğlenmek istemiştim, gülmek, zıplamak, hoplamak, unutmak, mutlu olmak. Yüzümü güldürdüm, enerjimi kazandım, hoplarken, zıplarken…

…..

Sonra sen geldin, birşeyler söyledin. Saf ve iyi birşeyler vardı o bakışlarda, değişikti, güven veriyordu – ama kimlere güvenmedim ki hah diyen iç sesimi bastıramıyordum ve umursamıyordum. Ama umursuyordum. Ama umursamamaya çalışıyordum, umursamamaya oynuyordum. Umursuyordum. Sıcak birşeyler akıyordu çünkü, değişikti, gerçekti. Gerçeklik hissiydi.

Uzak durmaya çalıştım, sen yılmadın. Görmemeye çalıştım, gözüme soktun varlığını. Kızmak istedim, güzel kalbini gözüme soktun, gerçekliğini, saflığını, sabrını, sevgini gözüme gözüme soktun, beni ters köşelere yatırdın, şaşırttın, korkuttun, çünkü sen gerçektin ve vardın ve ben yoktum ama sen vardın, sen oradaydın, sen buradayım dedin, gerekiyorsa beklerim dedin, elimi tuttun hep, hiç bırakmadın, ben çekmeye çalıştığımda öyle sıkı tuttun ki her seferinde, öyle sıkı tuttun ki…

Ben de, eeh dedim, madem öyle…. Sevdim, bağıra çağıra, avaz avaz, rahat rahat sevdim seni ve seviyorum… Sen hayatımda gördüğüm en gerçek şeysin. Bir yıldır kalbimi hayatımı aklımı uykumu rüyamı elimi kolumu canımı dolduruyorsun, iyi ki varsın, seni çok seviyorum, gerçeğim, ışığım.

Nice seneler bize…

Herşeyden önce böyle bir törende herkesin çok şık ve zarif olması çok hoşuma gitti. Bunun dışında, dualar esnasında yapılan hareketler, bazı ritüeller çok ilginç geldi, benim için çok değişikti. En çok ilgimi çeken ise Tefilin idi. Tabii Tefilin’in ne olduğunu ve hatta isminin Tefilin olduğunu dayından öğrendim:)

Musevi erkeklerin sol kol ve başlarına taktıkları, içlerinde Tevrat’tan bölümler içeren ve alına yerleştirilen, deriden yapılmış iki küçük kübik kutucuk ve kola bağlanan siyah banttan oluşan Tefilin’in sembolik anlamı,  kalbini, ellerini ve gözlerini kötü düşünce ve eylemlerden korumuş oluyormuş.

Bu pazar ise, bir doğumgünü kutlaması şeklinde, aslında daha çok bir düğünü andıracak şekilde eğlendik Erel için. Çok çok güzeldi herşey, o kadar duygusal anlar yaşandı ki…

Dinlerin en sevdiğim özellikleri, belki de tek sevdiğim özellikleri, insanları, sevenleri biraraya getirmesi, onlara değerli olduklarını hissettirmesi, bağları güçlendirmesi… Bence din dediğimiz şey aslında bir gelenek görenek olarak devam ettiği müddetçe güzel. Bazı şeyleri basmakalıp olarak yapmak değil de, böyle güzel ve kıymetli bir şekilde paylaşmak bence çok çok değerli.

Erel’e nice 13 yaşlar diliyorum, umarım tüm yaşamı, o güzel gözleri gibi duru, temiz ve canlı geçer, hep onu sevenlerle bir olur, mutlu olur.

Bu özel günleri benimle paylaştığın için teşekkür ederim canım.