stressyado açıldı en sonunda!
Bepanthol tarafından Haziran 11, 2010 tarihinde yazılmıştır.
Evet aşkım hayırlı uğurlu olsun. En sonunda açtık. Buradan kutlama ve tebrikleri alabiliriz. 
Tamam mutluyum ve mutlusun sonunda oldu. Pressyado’muzu da unutmuyoruz. Stressyado’muzuda böyle mutlu mesut bloglarımıza kavuşuyoruz.
Şimdi sen dersler ile boğuşurken ben de bunlarla boğuştum. Sağ olsun Fatih’in sihirli elleri deydi ve bir anda puff bulutları içerisinde bloglarımız oldu. Tam 16 günlük verileri kaybetmişiz ama biliyorsun ki aşkım aşkım. O verilerin hepsi Facebook hayran sayfasına kopyalanıyordu. Ben onları tek tek gireceğim yine blogumuza ve mutlu son. Heyecanlandım tekrar neşelendim. Bir daha sorun olmayacağına adın kadar eminim. Fakat haftada bir hatta 3 günde bir yedek alarak ilerleyeceğiz.
Hadi aşkım bitsin artık bu ödevlerin derslerin bir güzel yazın tadına varalım. Arada sırada da bloglarımızla zaman geçirelim eskisi gibi hani.
Aşkım merhaba.
Böyle kendimi bir güzel iyi hissettim. Aa ne güzel hediye dedim. Aldım. Oturdum. Sonra düşündüm bu nasıl geldi? Adresimi nereden buldular? Bir anda paranoyaklaştım. Bedava hediye olunca insan ilk başlarda hemen üzerine oturuyor. Sebebini aramıyorya işte aynen bu oldu. Dedim bu iş içinde blogger’lık varsa internette aramak lazım. Sonunda buldum. Blogger Private’dan gönderilmiş. Belki hatırlarsın aşkım. Bu buzz 2.0′ın oluşumu bloggerv.com daha önceden iş görüşmesine gittiğim bir yerdi ve friendfeed’teki Bilal Gül ile Sera Aktüre çalışıyordu. İşte tesadüf ve tesadüf. Bu friendfeed sosyalleşmesi inanılmaz bir patlama ve dehşet birşey. Artık bu sektörde karşılaştığımda şaşırmak ve sürpriz oldu demek istemiyorum. 
Aşkım geçen hafta pazartesi ya da salı bir gün işte, sinemaya gittik yine davetli olarak. Blogger’lara özel film gösterileri bu zamanlarda epey popüler oldu. Biz de bundan çok güzel bir şekilde faydalanıyoruz açıkçası. Aslında sen Beyazperde.com’da yazarlık yaptığın için devamlı basın gösterilerine davet ediliyorsun. Bu biraz benim şansıma oldu desek daha doğru olur. Keşke beni de çağırsalar ben de gelsem diyerek böyle imkana dahil olmak sevindirici. Uzak İhtimal diye bir film izledik. Senin deyiminle sanatsal bir film. Sanatsal film adı altında yapılan bazı filmler epey sıkıcı olur ve bir sonuca bağlanmaz öyle kalır demiştin. Eee dediğin gibi de oldu. Sonunda tren gitti ve ne oldu bitti belli değil işte. Ama aynı zamanda eğlenceliydi. Güldük bir çok noktada. Bir müezzin ile bir rahibe arasındaki iletişimi konu alıyordu. Arada bir aşk var mı yok mu anlaşılmıyordu. Ama ben aşk var diye hayal ettim.
Film ile pek bir alakası yoktu. Sinemada film başlamadan önce hep böyle şirin sohbetlerimiz oluyor seninle. Hiç dikkat ettin mi bilmiyorum ama bu yazıyı okuduktan sonra dikkat edersin. Sen sinemada olduğun için mutlu oluyorsun ve şirinlik yapıyorsun. Ben de sana ayak uyduruyorum. Bir çok isteği olan şirin kız çocukları gibi oluyorsun ve yanakların elma şekeri gibi kızarıyor. Hele bir de elinde lolipop veya patlamış mısır olsa. Ham hamlıksın.
Yani çok etkileyici bir kitap kabul ediyorum. Özellikle şu kısım: “Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak… Yalnızca senin gülen yıldızların olacak!” Aslında benim de ufak hikayelerim olurdu küçükken. Odamda sandalyelerden ev yapardım üstüne örtü sererek içinde yaşardım. Çok fazla hatırlamıyorum ama tek kelimeyle çok derin bir hayal gücüm vardı. Küçücük bir odanın içerisinde kocaman bir ev vardı. O bir gezegen de olabilirdi. Bahçesindeki köpekler ve balkonundaki çiçekler aynı zamanda Küçük Prens’in volkanları ve fanus içindeki çiçeği de olabilirdi.
Aşkım son zamanlardan blogların ne kadar çok yükseliş gösterdiğinin farkındayız. Önümüze kim gelse herkes blog yazarı olmuş. Web sitesi oluşturmuş kendilerini bir şekilde buradan tanıtıyor. Bu kadar blogun sonunda neler olacak. Dünyanın yükselen değeri olarak görülen bloglara karşı konulabilecek bir kuvvet çıkacak mı? Hani biz bir tek kendi ülkemizden bakıyoruz ama her gün milyonlarca blog yazarı milyonlarca farklı dilde ve farklı konuda yazılar yazıyorlar ve kendi medyalarını yaratıyorlar.
Bloglar ve blog yazarları bu kadar artarken acaba gereken ilginin dışında maddi olarak bir destek alabiliyor mu acaba internetten diye düşünürsek eğer bazıları çok fazla para kazanırken bazıları bunu para için yapmasada bazı harcamalarını karşılamak istiyor. Bu devirde ücretsiz barınma sağlayan blog oluşturma paketi sağlayan firmalar olsada bu hizmetler sınırlı kalıyor. Bir noktadan sonra ziyaretçi sayısının ve içerdeki verinin artmasıyla özel bir barınak ihtiyacı duyuyor bloglar. Bu da bir maliyet. Ama genellikle hak eden blog yazarları belli noktalara gelmiş durumdalar. Elbette bu insanlar bazı şeylerin farkındalığını yarattılar. İnsanlar da blogları farkettikçe büyük markalar ve şirketler de farketti. Bunun sonucunda da blogları desteklemek için birçok farklı proje üretmeye başladılar. Bu projelerin içinde olmak isteyen o kadar çok kişi olmasına rağmen elbette sayılı yerlerde olan kişiler en büyük payı kapmış durumdalar.
Hatırlıyor musun, biz bu blogu önce insanlara yayma amacında bile değildik, birbirimize forward mail atacağımıza burada paylaşalım demiştik ama sonra okunmaya başlandık, biz de merak ettik, acaba bizi okuyanlar sitemizin yoruma kapalı olması konusunda ne düşünüyorlar, ayrıca acaba açsak yorum yazarlar mı, ve bu konuda bir anket yaptık. Sonucu demin bana söyledin aşkım, katılanların büyük bir kısmı “Bence yoruma kapalı olması mantıklı, bu şekilde okumaktan hoşlanıyorum, katılımcı olmayı düşünmem.” şıkkını işaretledi. Az da olsa bir kısım ise “Bence yazdığınız post’lara okuyucu olarak bizlerin de yorum yazması iyi fikir, yorum yazılsa ben de yazar, sitenizi daha çok takip ederdim” dedi.
Aşkım, katılmış olduğumuz blog ödülleri yarışmasında inanılması güç haksız rekabet oluşturan konular ile karşı karşıya kaldım. Kimse kimsenin emeğine saygı göstermiyormuş meğer. Kimisi “ip” değiştirerek kendi kendine oy atıyormuş. Kimsi de başka şeyler.