Muppet Show aslında Susam Sokağı’nın tutmasından dolayı Susam Sokağından sonra geliştirilen bir proje olduğunu öğrendim dün gece televizyonda ve bir şekilde ne kadar uğraşılmış neler yapılmış anlatıyordu. Dün gece havar biraz sıcaktı ve uyuyamadım. O kadar daraltıcı bir hava vardı ki o benim püfür püfür esen oda cehennem gibi olmuştu. O kadar uykulu seyrettim ki aşkım. Hangi kanalda izledim bilmiyorum bile. Susam Sokağı nasıl bizim çocukluğumuzun en favori eğitici çocuk programımızsa bence Muppet Show’da bizim ergenlik dönemimizde izlediğimiz kuklaların show’uydu aslında. Edi’yi ve Büdü’yü ne kadar sevdiysek. Kermit ile Miss Piggy’yi de çok sevdik. Hatta Miss Piggy’nin Kermiti delice sevmesi ve ona bela olması bizim yaşamımızda da arkadaşlarımıza isim takarken yardımcı oldu mesela. Bir kız birisinden hoşlanmıştı ve devamlı onun peşinden dolaşıyordu. Ona Miss Piggy ve diğerine Kermit ismi koymuştuk. O zamanlar Sahraaralığı’nda oturuyorduk. Kız’ın patlak mavi gözleri de vardı çok uymuştu. Kızın ismini hatırlayamadım. Keşke o zamanları video kameraya kayıt edebiliyor olsaymışız.

Asıl en çok aklımda kalan ve en çok güldüğüm bölümler ise o iki yaşlı amca’nın konuşması. Statler ve Waldorf amcalar. Ben onlara amca diyordum. Ama başkaları onlara nasıl hitap ediyordu bilemeyeceğim. Bu iki kişinin programı deli gibi eleştirmesi ve o kadar eleştiriyi o kadar yerinde kullanması inanılmaz komikti. Hani Muppet Show’a çok meşhur ünlüler katılmıştır. Onları da eleştirmesi ve kimsenin onlara cevap veremiyor zekilikte olması inanılmaz değil miydi? Nasıl da gülerdiler ve nasıl da güldürürlerdi. Sanıyorum ki Kermit ve Miss Piggy’den daha çok bu ikiliyi seviyordum o çocuk aklımla. Kısaca programın eleştirmeni yine o programın içindeki kişilerden oluşuyordu. Onun için kimse programı eleştiremiyordu. Çünkü gerçekleri kendi ağzıyla ortaya çıkartıyordu oyuncular. Bence Statler ve Waldorf çok iyi eleştirmendiler ki eleştirmen aslında Statler ve Waldorf gibi olmalı aslında yeri geldiğinde kendi bulundukları programları eleştirmeli yeri geldiğinde de kendilerini eleştirmeli. Dün friendfeed’te yine birkaç tartışma vardı ve kimi ne eleştirmeyi biliyor kimi ne eleştirilmeyi kabul ediyor. Eleştiri doğru yapıldığında ve karşısındaki kişi saygı duyduğunda eleştirilen kişiyi geliştirecek bir davranış olduğunu birçok insan farkına varmıyor. Eleştirmek demek bence aynı zamanda da ciddiye almak demektir. Onun için eleştirilen kişi bunu saygı ile karşılaması gerekir.

Muppet Show’u unutmayalım aşkım. Hayatımızın çok güzel parçalarından biri ve mümkünse Kill Bill Vol.2′yi nasıl aradıysak. Bu programın DVD’sine ulaşalım yada bir şekilde ben indirmeye başlayayim. Daha farklı ve daha anlamlı izleriz diye düşünüyorum. Özellikle bütün kadronun fotoğrafına baktığımda hatırladığım bazı karakterler oldu ki onlar da çok komikti. Biraz nostalji yapalım.

Bu programlar içinde beni en çok etkileyen Müge Anlı’nın programı oldu. Sebebi ise benim denk geldiğim bir konu oldu. Dışardan bakınca, köylü insanların gelip amaniiin diye bağırdıkları saçma saçma, cahil cahil bağırıp çağırdıkları bir program olarak görünüyor ve çoğumuza zapping yaptırıyor ama bu konu, kanımı dondurdu!!!!!

Ben 30 gün izledim, 45 gün süren bir konuymuş bu, her sabah programa katılan Çorlu’lu bir aile, 6 yaşında çıcuklarının kaybolduğunu anlatıyorlar, bunu Müge Anlı’nın programına taşıyan çocuğun annesi babası değil babaannesi olmuş, aile çocuğun kaybolduğunu emniyete bir-iki gün sonra haber vermiş zaten, ve ailenin inanılmaz soğukkanlılığı, herkes çocuk için yaş dökerken, anne babanın aşırı sakin hali ve tavrı, hiç ağlamıyor olmaları, özellikle de annenin tek ayak üstünde 4532959 yalan söyleyip, binbir senaryoyla, programa katılan avukatı, eski polis memurunu, psikoloğu, Müge Anlı’yı, izleyen tüm izleyicileri salak yerine koyabilmesi ve bunu başarabilmesi, ilginçti. Şüpheler anne üzerineydi bu tavırlarından dolayı ama çocuğu kaybolan bir anne rahatsa, bunun tek bir açıklaması olabilirdi mantıken, anne çocuğun yerini bliyor olmalıydı-canlı olarak-. Belki para için birine vermişti, belki başka bir sebepten birilerinin yanında tutmasını istemişti, bu yüzden de ne ağlıyor, ne kendini paralıyordu çocuğumu bulun diye. Ya da çok cahildi, hiçbir şeyin farkında değildi, inanmak istemiyordu olan bitene…

Uzatmayayım sonuç çok umulmadık çıktı. Bu köyde 50 yaşın üstünde başörtülü bir kadın, bir adamla dost hayatı yaşıyor, kadının kızı, kimden olduğu belli olmayacak bir şekilde hamile, kızın erkek kardeşi uyuşturucu bağımlısı, üstelik bu evde fuhuş yapılıyor. Bu evde fuhuş yapan ise, çocuğu kaybolan kadın. 40-50 milyon için bir sürü adamla beraber olan bu kadının yaptığına göz yumuluyor. Gene bir gün kadın bir adamla fuhuş yaparken, zavallı 6 yaşındaki çocuk annesini görüyor, uyuşturucu bağımlısı çocuk bunu evin sahibine söylüyor, sonunda nasıl olduğu belli olmayan bir şekilde bu çocuk , gördüğünü babasına söylemesin diye öldürülüyor ve bir tarlaya atılıyor. Gömülmüyor bile,  atılıyor. Bu kadın kendi çocuğunu öldürüyor/öldürtüyor/bir tarlaya atıyor/atılmasına göz yumuyor/45 gün geçiyor/ herkes ağlıyor/kadın ağlamıyor/kadın hatta bazen gülüyor/kadın binbir yalan söylüyor.. Kanım donuyor!!!!

Böyl bir anne nasıl olabilir???? Hayır pardon düzeltiyorum, böyle bir İNSAN nasıl olabilir?????? Aklım almıyor hala… Bu dehşet program bittikten sonra aklıma Cem Yılmaz’ın anlattığı birşey geldii, bu acı verici olayda da gülünecek ne var diyeceksin belki ama, Cem Yılmaz aslında hiç de komik olmayan, aksine çok ciddi konuları aslında bir şekilde güldürerek anlatıyor bize bence.

Tv’de kadın programlarıyla ilgili skecinde: “Hani artistler marjinaldi, bütün mahalle tren yapıyormuş meğerse, napıyorsunuz lan siz” diyor Cem Yılmaz:)). Komik ama gerçek ve hatta acı… İzleyelim, görelim: