Pressyado

Aşkım geçenlerde Kadıköy’de işimiz vardı ve yolumuz Baylan Pastahanesi‘nin olduğu sokağa düştü, bir dakika sonra kendimizi içeride bir adet Kup Griye, iki adet kaşık isterken bulduk )

Baylan’ın nostaljik yapısını bozmaması harika bir şey. 79 yıllık bir pastahane ( öyküsü burada) ve arka bahçesi olsun, menüsü olsun, garson çağırma butonu olsun, herşey eskisi gibi, modernleşme kaygıları yok, bu çok çok hoşuma gidiyor.

Bilmiyorum farkettin mi ben eski, nostaljik eşyaları modernlere tercih ediyorum genelde. Araba modellerinden tut ev dekorasyonlarına kadar bu böyle. Baylan ise yaşamış bir nostalji benim için çünkü ben de küçükken annem ve anneannem beni iki elimden tutup buraya getirirlerdi, supangle, adisababa yedirirlerdi dün gibi hatırlıyorum. Şimdi oraya örneğin seninle gidip aynı çocukluğumdaki o çikolata kokusunu duymak, aynı eski koltuklar ve eşyaları görmek bende yaşıyorum hissi uyandırıyor.

Ve bir de mabel… Ve bir de o kitap.. Kumral Ada, Mavi Tuna. Aşkım beni en çok etkileyen romanlardan biri olan bu kitap, Buket Uzuner‘in. Burada çocukken tanışıp hayatı boyunca aşık olduğu Ada isimli kadını anlatırken Tuna, hem Baylan’dan bahseder, hem de Baylan’da satılan Mabel sakızlardan.

Tuna küçüktür, bir kızla karşılaşır evlerinin önünde. Kız taşlarla oynamaktadır. Birden yanına gelir ve Ada der. Tuna anlayamaz. Ada?? Niye durup dururken Ada dedi ki diye düşünür. Kız gene Ada der ve soru sorar gibi bakar. Tuna da hmm, Ada çok gizemli,özgür, değişik bir kelime, ben de çok değişik birşey söylemeli ve üste çıkmalıyım diye düşünür ve sevdiği sakızı düşünüp MABEL diye bağırır. Kız, senin adın Mabel mi der. Tuna, yoo senin adın Ada mı ki der, kız evet der. Yıllar sonra bu anıyı hiç unutmazlar, Tuna’nın lakabı Mabel olur. Mabel aynı zamanda “Ma Belle” yani sevgilim anlamına da gelir. Bu büyülü kitaptan dolayı Baylan ve Mabel bende iyice yer etmiştir.

Etiket bulutu: ada, baylan, buket uzuner, eski, Kadıköy, kumral ada mavi tuna, kup griye, mabel, nostalji, roman
1 tane yorum var.»

Aşkım dün gece anneannemin babasının evine gittik yemek yemeğe.  O kadar çok görmeni hatta orada olmanı isterdim ki anlatamam. Çünkü tam 4 nesil bir masada oturuyordu. Büyük dedem masanın başında oturarak ailenin büyüğü konumunda ve ondan mutlusu da yok o masada. Nasıl mutlu olmasın ki değil mi? Ama ben onun gözündeki bakışlarında keşke o da burada olsaydı diyordu. O mu? O büyük anneannem. Bir insanın hayatında görmek istediği en güzel tablo bu olsa gerek. Tabii ki de eksiklikler olacak hayat bu ve devam ediyor.

Bende o masada oturmaktan çok büyük zevk aldım. En küçüğü dayımın oğlundan en büyüğüne kadar. Yemeğimizi bitirdik ve sıra tatlıya geldi. Herkes bir şekilde eli boş gelmeyecek diye tatlı getirmiş. Ne pastalar ne baklavalar. İyi ki az yemişim tatlı komasına girebilirim dedim. Ne kadar yediğimi ben bilmiyorum. Kendimi kaybetmişim.

Hep birlikte masadan kalkıldı. İlk önce büyük daha sonra küçük. Ama öyle bir zorunluluk yoktu tabii. Herkez kendi arasında konuşmalara dalmıştı bile. Herkez kendi dalgasındaydın anlayacağın. Ben de o sırada lavaboya giderken büyük dedemin oturma odasındaki siyah beyaz fotoğrafları o eski çerçevelerin içinde gördüm. Bu fotoğraflar beni aldı götürdü. Sanki bir zaman yolculuğuna sürükledi. Bir anda sanki 60 sene önceye gitmiş gibi oldum ve herşey siyah beyaz oldu. O kimdi acaba şuradaki kim a bu dedem bu anneannem diyerek kendimden geçtim. İşte ben de tam o sırada bu fotoğrafları elbet bir gün görürsün ama ben sana hemen göstermek istediğim için bulundukları yerlerden fotoğraflarını çektim.

Etiket bulutu: aile, beyaz, çerçeve, eski, fotoğraf, nesil, siyah, sofra, tatlı, yemek
4 tane yorum var.»