Tanımadığımız tanıdıklarımız…
CherryBlossomGirl tarafından Nisan 14, 2009 tarihinde yazılmıştır.
Aşkım geçenlerde spor çıkışı seninle bir cafe’de oturup laptopta çalıştık. Ben yüksek lisans yaparken bazı çekim projelerimiz vardı ödev olarak ve bir arkadaşımla bir mekan çekimi yapmamız gerekiyordu. O cafe benim 97 yılından beri gittiğim ve çok sevdiğim bir cafe olduğundan hemen aklıma gelivermişti, oraya gidip cafenin sahipleriyle tanıştık, izin aldık ve küçük bir çekim yaptık. Sonra o cafe tasarım olarak çok değişti, bir de büyüdü. (eskiden bahçesi ve üst katı yoktu) Ben o cafeye gitmeye devam ettim ve bir gün çekim yaptığım arkadaşımla birlikte gidip cafenin sahibine kendimizi hatırlatarak o çekimi bir cd’de kendisine verdik. Konuştuğumuz bayan buna çok sevindi, çünkü cafe çok değişmişti o günden bugüne ve o günlerin bir fotoğrafı bile yoktu kendilerinde, dolayısıyla onlar için iyi bir anı, iyi bir belge oldu çektiğimiz o basit filmcik. Daha sonra o cafeye gitmelerimde o hanım beni hatırladı hep geldi hatırımı sordu vs. Bazı zamanlar beni görmediğinde ben gidip kendimi hatırlatıp hatırlarını sordum. Ama bir süre gitmeyince o cafeye, geçenlerde seninle gittiğimizde, beni hatırlamadı, ben de her gittiğimde, merhaba ben hani şu şu kişiydim diye kendimi hatırlatıyor olmak istemedim.
Bu cafenin sahibi ve sahibesi (evliler mi kardeşler mi yoksa sadece ortaklar mı bilmiyorum) bu iki kişiyi belki yakından tanımıyorum. Merhabam olan insanlarken belki artık o bile kalmayacak yakında. Fakat o gün seninle orada otururken bir yandan onları izliyordum ve şunu düşündüm. Ben bu iki insanı aslında 10 seneden fazla zamandır tanıyorum. O cafenin değişimine tanığım, o kişilerin belki saç baş, kıyafet değişimlerine tanığım, bazen heyecanlı, bazen sakin, bazen keyifli bazen strestli hallerine tanığım. Genelde hep güler yüzlerine tanığım. Onlarla ortak bir hayatı paylaşıyorum aslında. Aynı yakada oturuyor, benzer yollardan geçiyor ve onları belki birkaç ayda bir görüyorum. Onları tanımıyorum ama tanıyorum da… Benim hayatımda onlar birer karakter… Yani benim gözlerim bir kamera olsaydı ve benim hayatımı anlatsaydı, onlar birer karakterdiler. Benim hayatımın bir parçasıydılar. Öyleler…
Bir tek o iki kişi değil elbet, yıllardır vapurda gördüğüm için artık tanıyor gibi olduğum bazı yüzler var, karşı apartmanda oturduğu için aynı sokağı kullandığımız bazı yüzler var, yıllardır alışveriş yaptığımız için tanış olduğumuz bazı insanlar var, ne bileyim eczanedeki amca, bakkaldaki abi, kuafördeki kız gibi… Kimiyle sadece merhabalaştığımız, kimiyle merhabamızın bile olmadığı, tanımadığımız tanıdıklarımız var hayatta. Onlar bizim hayat senaryomuzda bazı karakterler… Garip değil mi aşkım… Garip gelmiştir sana da belki ama paylaşmak istedim…
Not: Merhaba, benden sana zarar gelmez anlamına gelirmiş, biliyor muydun?
