Pressyado

Aşkım bir gün herkes yaşlanacak ve mezara gidecek. Ne kadar karamsar bir konu değil mi? Bunu düşündükçe devamında acaba ne olacak diye daha çok korkuyorum. Beynimin içinde bir yankılanma oluyor. Çünkü cevabı yok. O kadar derine inmeye çalıştığımda sadece ufak bir ışık noktası ve sonsuz karanlık içerisinde buluyorum kendimi. Karnıma ağrılar giriyor ve o zaman gelmeden birşeyler yapmalıyım diyorum.

Keşke sonsuza kadar yaşayabilsek diyoruz ve ölümsüzlük icat edilse diye hayal kuruyoruz. Herşeyin sonu olduğu gibi bizim de sonumuz olmalı veya sonsuzuluk olmamız için dünyaya öyle kalıcı birşey bırakmamız lazım. Mesela bir icat yapmak. Bir eser ortaya çıkarmak. Fakat bunlar herkesin yapacağı şeyler değil. Büyüklerimiz hep bizim unutmayın anılarımızla yaşatın bizi der. Babaannem de öyle demişti. Hep aklımızda güzel hatıralarını saklayıp arada sırada hatırlamak onu bir şekilde ölümsüzleştiriyor fakat benim çocuklarım onu hiç tanımayacak ve hatıralarımı anlatsam da onların yaşamadıkları şeyleri olduğu için unutulacak. Sadece fotoğraflar kalacak.

Neyse Aşkım bir anda çok duygusal konulara girdim kendimce. Konuyu farklı yöne çevirmeye çalışıyım ben en iyisi. Anladım ki ben yaratıcı olmak istiyorum. Güzel işler ortaya çıkarmak ve onların bir şekilde takdirini almak istiyorum. Hani sanki bende bir şımarıklık var. Beğendiğim bir şey yaptığımda güzel bir fikir aklıma geldiğinde takdir edilmek istiyorum. Yaratıcı olabileceğim bir yerde de olmam lazım. Onun için yapmak istediğim işi çok seviyorum ve inat ediyorum bu olmalı bu olmalı diye. Hani öyle güzel birşey ortaya çıkarmak istiyorum ki böyle nesillerden nesillere geçsin. Örneğin bir çigi film karakteri. Bizim çocukluğumuzun en güzel çizgi filmleri hala televizyonda dönüyor ve yaşamaya devam ediyor. Tom ve Jerry. Casper. Bunlar ölmüyor ve yaşlanmıyor. Ya yaşlansalarmış.

Etiket bulutu: çizgi film, icat, nesil, ölümsüzlük, tweety, yaratıcılık, zeka
1 tane yorum var.»

Aşkım dün gece anneannemin babasının evine gittik yemek yemeğe.  O kadar çok görmeni hatta orada olmanı isterdim ki anlatamam. Çünkü tam 4 nesil bir masada oturuyordu. Büyük dedem masanın başında oturarak ailenin büyüğü konumunda ve ondan mutlusu da yok o masada. Nasıl mutlu olmasın ki değil mi? Ama ben onun gözündeki bakışlarında keşke o da burada olsaydı diyordu. O mu? O büyük anneannem. Bir insanın hayatında görmek istediği en güzel tablo bu olsa gerek. Tabii ki de eksiklikler olacak hayat bu ve devam ediyor.

Bende o masada oturmaktan çok büyük zevk aldım. En küçüğü dayımın oğlundan en büyüğüne kadar. Yemeğimizi bitirdik ve sıra tatlıya geldi. Herkes bir şekilde eli boş gelmeyecek diye tatlı getirmiş. Ne pastalar ne baklavalar. İyi ki az yemişim tatlı komasına girebilirim dedim. Ne kadar yediğimi ben bilmiyorum. Kendimi kaybetmişim.

Hep birlikte masadan kalkıldı. İlk önce büyük daha sonra küçük. Ama öyle bir zorunluluk yoktu tabii. Herkez kendi arasında konuşmalara dalmıştı bile. Herkez kendi dalgasındaydın anlayacağın. Ben de o sırada lavaboya giderken büyük dedemin oturma odasındaki siyah beyaz fotoğrafları o eski çerçevelerin içinde gördüm. Bu fotoğraflar beni aldı götürdü. Sanki bir zaman yolculuğuna sürükledi. Bir anda sanki 60 sene önceye gitmiş gibi oldum ve herşey siyah beyaz oldu. O kimdi acaba şuradaki kim a bu dedem bu anneannem diyerek kendimden geçtim. İşte ben de tam o sırada bu fotoğrafları elbet bir gün görürsün ama ben sana hemen göstermek istediğim için bulundukları yerlerden fotoğraflarını çektim.

Etiket bulutu: aile, beyaz, çerçeve, eski, fotoğraf, nesil, siyah, sofra, tatlı, yemek
4 tane yorum var.»