bu kalpler nasıl uçuştu
Bepanthol tarafından Aralık 6, 2009 tarihinde yazılmıştır.
Bundan tam bir sene önce bir bayram günüydü. Kurban bayramıydı evet. Bir güzel tatildi. O zamanlar Emlakjet’te çalışıyordum. Ve gerçekten yoğundu işler. Kafamızı kaldıramıyorduk. Bundan dolayı bu tatil çok güzel olacaktı. Biraz stres atıp kafamı dağıtabilecektim. Ama öyle birşeyler olduki hayatımda hiç tahmin edemezdim. Bir anda etrafta kalpler uçuştu ve kafamın etrafında yıldızlar dönmeye başladı sanki kafama bir çekiçle vurmuşlar gibi oldu. Evet o seni ilk gördüğüm andı aşkım. Kafama her saniye çekiç vurulurmuş gibi hissettim ama acımadı çok güzel bir histi. Daha sonra kafamdaki o çekiç darbeleri kalbime doğru indi. Zaten o sırada etrafa kalp şekilleri fırlatıp uçurtuyordu. Ve kalbim çok hızlı çalışmaya başladığını hissettim. Artık o çekiç gitmiş yerine kalp darbelerini almıştı. 
Sanki kalbim normal atıyor zaman çok hızlanmıştı. Kalbim sanki zamana yetişmeye çalışıyor gibiydi. Çünkü seninle tanışmam gerekiyordu. Zaman geçtikçe de seninle konuşabilme fırsatım azalıyordu. Bir şekilde herşey karma karışık oldu. Dünya küçülmüş ve sadece iki kişilik olmuştu. Bu arada etrafta yıldızlar şokumun geçmesi ve ilk anların uzaklaşmasıyla yok oldu. Ama geriye kalpler kaldı. Her yerde kalpler uçuşuyordu. Hatta o pril ve mandalla yaptığımız balonlar varya çocuken peşinden koştuğumuz işte onun kalp şekilinde olanlarıydı. Nasıl bilebilirdik ki hala o kalpler bugünde uçabileceğini etrafta. İlk seni gördüğüm günden bugüne kadar o kalpler ne olursa olsun hep uçuştu seni ne zaman görsem. Herhalde aşk bu demek olsa gerek. Kader de bu olsa gerek ki seninle birlikte hayatım çok güzel oldu. Hayatıma güzellik katan bir neşe ve sevinç oldun.
Aşkım geçen hafta pazartesi ya da salı bir gün işte, sinemaya gittik yine davetli olarak. Blogger’lara özel film gösterileri bu zamanlarda epey popüler oldu. Biz de bundan çok güzel bir şekilde faydalanıyoruz açıkçası. Aslında sen Beyazperde.com’da yazarlık yaptığın için devamlı basın gösterilerine davet ediliyorsun. Bu biraz benim şansıma oldu desek daha doğru olur. Keşke beni de çağırsalar ben de gelsem diyerek böyle imkana dahil olmak sevindirici. Uzak İhtimal diye bir film izledik. Senin deyiminle sanatsal bir film. Sanatsal film adı altında yapılan bazı filmler epey sıkıcı olur ve bir sonuca bağlanmaz öyle kalır demiştin. Eee dediğin gibi de oldu. Sonunda tren gitti ve ne oldu bitti belli değil işte. Ama aynı zamanda eğlenceliydi. Güldük bir çok noktada. Bir müezzin ile bir rahibe arasındaki iletişimi konu alıyordu. Arada bir aşk var mı yok mu anlaşılmıyordu. Ama ben aşk var diye hayal ettim.
Film ile pek bir alakası yoktu. Sinemada film başlamadan önce hep böyle şirin sohbetlerimiz oluyor seninle. Hiç dikkat ettin mi bilmiyorum ama bu yazıyı okuduktan sonra dikkat edersin. Sen sinemada olduğun için mutlu oluyorsun ve şirinlik yapıyorsun. Ben de sana ayak uyduruyorum. Bir çok isteği olan şirin kız çocukları gibi oluyorsun ve yanakların elma şekeri gibi kızarıyor. Hele bir de elinde lolipop veya patlamış mısır olsa. Ham hamlıksın.
Yani çok etkileyici bir kitap kabul ediyorum. Özellikle şu kısım: “Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak… Yalnızca senin gülen yıldızların olacak!” Aslında benim de ufak hikayelerim olurdu küçükken. Odamda sandalyelerden ev yapardım üstüne örtü sererek içinde yaşardım. Çok fazla hatırlamıyorum ama tek kelimeyle çok derin bir hayal gücüm vardı. Küçücük bir odanın içerisinde kocaman bir ev vardı. O bir gezegen de olabilirdi. Bahçesindeki köpekler ve balkonundaki çiçekler aynı zamanda Küçük Prens’in volkanları ve fanus içindeki çiçeği de olabilirdi.
Peki biz bu programları neden beğeniyoruz. Hep ben bunu düşündüm. Genel anlamda kendimi o yarışmaya katılanların yerine koyduğum zaman içimdeki bir yeteneği başkalarına da duyarabilmem gerek diyorum. Bu kişilerde bir şekilde bunu başarabiliyor. Şans faktörüde var elbette. Ben şansa çok inanıyorum. Oraya kadar çıkabilmek veya gelebilmek çok önemli bir unsur. Kimbilir daha ne kadar yetenekli insan var ama bir tek ailesi ve arkadaşları biliyordur. Ama maalesef ki kendi yeteneklerini bu şekilde açığa vuramayanlar bence bu programları kendilerini hayal ederek izliyorlar. Bende orada olabilirdim. Bende birşeyler yapabilirdim. Bende onlar gibi meşhur olabilirdim. Bu hayaller bizi bu yarışma programlarına bağlıyor ve beğenimizi kazanıyor. 
İngilterede bir yetenek yarışmasında ise bir kadın ortaya çıkıyor. Bu kadını gören jüri üyeleri bunun sahnede ne işi var gibi bakıyorlar. Ama bu kişiler yarışmanın ne amaçla yapıldığını ve bir yetenek yarışmasının olduğunu unutuyorlar. Suson Boyle ise 20 yıldır fakirlik içerisinde annesine bakmış. Annesi için elinden geleni yapmış hiç evlenmemiş bir ev kızı. Geçimini kilisede koroda çalışarak elde ediyor ve karaoke barlarda çalışıyor. Annesi ölürken kızına sesini herkezin duyması gerek diyerek ölüyor. Susanda bu yarışmaya katılıyor. Ona garip gözlerle bakan juriyi ayakta alkışlatıyor. Şuanda videosu 30 milyon kere izlenmiş internette.
Susan Boyle, bunu meşhur olmak için mi yapıyor yoksa kendini yeteneğini bizim ile paylaşmak için mi yapıyor bilmiyorum ama bir kişi istemesede onu bizim meşhur ettiğimizde farklı bir gerçeklik. Şans eseri facebookta gezerken hayran topluluğu sayfasına girdim. Bu sıralamasında bu kişi Rihanna, Linkin Park, Metallica, Coldplay ve Beyonce gibi meşhur kişiliklerden sonra geliyor. Şaşırtıcı ve hayret uyandırıcı. Tamam çok yetenekli bir kadın fakat bunuda abartmıyor muyuz?